طلوع همزمان چهار خورشید خالد حاجی‌پور   برای منی که معتقدم در مسیر خلقت زن و مرد یک دوراهی وجود دارد که روی آن با تابلوی بزرگی نوشته شده «آشپزی» و در زیر آن دو جاده‌ی جدا برای بلدها و نابلدها مشخص شده؛ برای منی که تاکنون دو تا تخم‌مرغ هم به‌هم نزده‌اَم که بشکنند و جلز و ولز کنند و طی عملیاتی بشوند نیمرو؛ مَمدلی، پدیده‌ای عجیب بود. یک شخصیت خاص که انگار سوار بر شهاب‌سنگی از عمق آسمان، خورده بود وسط سوله‌ی کارگری ما تا بر تمامی مفروضات قبلی ذهنی‌ام، خط بطلان بکشد. اسمش محمد‌علی

رسپی‌های نجاتبخش لیلا جولایی هر آشپزخانه معبدی است با مناسک خاص خودش.  جایی برای پرستش زندگی که می‌توانی در پناهش آرام بگیری. وقتی بعد از یک روزکاریِ پرماجرا، دور میز ناهار، آنچه را از سر گذراندی تعریف می‌کنی، وقت‌هایی که لایه‌های لازانیا را مرتب ته ظرف می‌چینی و هم‌زمان سس بشامل را از روی یک دستور اینترنتی آماده می‌کنی تا سرخوشیِ تعطیلاتِ آخر هفته را با بقیه قسمت کنی. حتی وقتی نگرانی‌های ریز و درشت را با کشیدن اسکاچ روی چربی‌های خشک شده می‌کرانی [1] و به چاه فاضلاب می‌فرستی

عدس‌پلوِ مطبخی فرشته حسن آبادی پای اجاق برقی شیشه‌ایی، سیب‌زمینی‌های ورق‌شده را ته قابلمه می‌چینم. زیرلب با خودم غر می‌زنم‌ «از این اجاق‌برقیا چیزی در نمیاد، ته دیگ حسابی یا گازشعله‌ایی می‌خواد یا آتیش هیزم.» صدای دخترم از اعماق اتاقش می‌پیچد به تنوره‌ی هود بالای سرم: «مامااااااان ناهار چی داریم؟» داد می‌زنم که «عدس پلو» و بعد با قاشق چوبی لبه‌ی قابلمه رینگ می‌گیرم و با لهجه‌ی یزدی زمزمه می‌کنم: «عدس پلو با پک گوو من بپزم تو موخوری؟» لبخند تلخی گوشه‌ی لبم می‌نشیند و قبل از آن

از آن قرتی‌بازی‌ها مریم عزیزخانی   مرغِ مامان یک پا داشت. هرچه بابا بهش می‌گفت که نمی‌شود دست به دیوارهای خانه زد، مامان گوشش بدهکار نبود. ماجرا از آنجا شروع شد که عمه‌فوزیه دیوار بین آشپزخانه و پذیرایی‌اش را برداشت. آشپزخانه‌ی عمه‌فوزیه حالا شده بود اولین آشپزخانه‌ی اوپن فامیل. مامان پیازها را تند و تند خورد می‌کرد: «مگه خونه‌داری‌م چی کم داره از خواهرت؟» بابا می‌گفت:«به ابولفضل هیچی! ولی اوپن کجاش میاد به خونه‌ی سی‌ساله؟» بابا پربیراه هم نمی‌گفت. تمام اتاق‌های خانه‌ی ما با